dövüş sanatları

Eski günleri özleyeceğim aklıma gelmezdi, 2008 yazında. Hayatımın en kötü günleriydi sanki onlar, neşeyi ve hırsı kaybetmiş, var olduğunu düşündüğüm, benim olduğunu düşünüp kendimi kandırdığım herşey uçup gitmişti.
Ama o günleri özledim. O bunalımlı kendimi kitaplara verdiğim, gereksizleri bertaraf edebildiğim günler... Kalanlarla yola devam etmeye çabaladığım.
Burcuyla konuşurken dediğim gibi, biz küçükken hayallerimiz de küçüktü, hayal kırıklıklarımız da. O kadar üzülürdük, şimdi bu kadar.
Öyle büyük değişmişim ki, kendimde değil gibiyim. Sarhoş gibi. Ruh hastası gibi. Bıktım kendimden. Silkinemeyecek kadar ağırlık var üstümde.
Bu söylediğim şeyleri söylemek istemiyorum. Kimseyi istemiyorum. İstiklali istemiyorum. Sadece bilmediğim bir yerde, denize bakan evimde ustamdan dövüş sanatları öğrenmek istiyorum. Sonra döndüğümde güzel eğitimli bir vücudu olan hoş bir bayan olacağım. Hepiniz "vay be" diyeceksiniz.
BUNLARIN HİÇBİRİ OLMAYACAK DEĞİL Mİ?
HA-HA.