Tomorrow comes today

Öncelikli olarak sizi güneşin doğuşuyla karşılamak istiyorum. Sonunda devletin 3 aydır cevaplamakta zorlandığı (yoksa yapmadığı mı diyelim?) kağıt geldi. Babam ciddi ciddi emekli bi adam oldu. Birdahaki ay alacak ilk aylığını. Çok mutluydum o günler. Ama şuan mutsuz ve hayal kırıklığına uğramış durumdayım birçok yönden.
Hayatım ironilerle dolu, canımı çok sıkmaya başladı. Artık ders çalışmak konusunda büyük çekincelerim var çünkü çalıştıkça düşüyorum. Yazın tatilde hiç çalışmamışken girdiğim sınavda 9 sınıftan 2.sine düşmüştüm. Azcık süre sonra azcık daha çalıştım, 3. sınıfa düştüm. Bu seferkinde tekrar 2ye çıkıyım diye deli gibi çalıştım (ki burdan anlaşılıyo ki kafamı sikmişim, içine sıçmışım, iyice bulanmış o beyin) şimdi 2yi 3ü bırakın 4. sınıftayım. Henüz babama iletilmedi haber ama ben biyerde yanlış olduğunun kesinlikle farkındayım. Çalıştıkça başarısız olunmaz genelde.
Genelde insanlar çalıştıklarında başarıları artar.
Benim düşüyor.
İlginç.
Ben ilgincim.
Artık "kafamı becerme" etkinliğini yapmamaya karar verdim.
Moralim o kadar kötü ki, o kadar kötü ki. Diyodum ki hiç olmadı sınıfımda kalırım. Benim yanımda oturup sınavı falan hiç tınmadan dayısının düğününe falan giden kız arkadaşım Gözde sınıfında kaldı, ben kastığım halde ben düştüm.
Allah belamı falan mı verdi?
Ya da Özge çok pis beddua ediyo bana?
Olsun. Az çalışma çok başarı bekliyorum artık kendimden.
Yarın bir de gidip rehberlikçime "Hoca, hoca sen soruyu dayıyosun ama ben sıçıp batırıyorum, nayak?" diyeceğim...