Post Blue

Evet, ben sana bayılmıyorum. Ben kimseye bayılmıyorum ne anneme ne babama, hatta onlara sadece saygı duyuyorum ben. Bunu sonra açıklarım ama şimdilik bu yeter. Bak küçüğüm, hala pek ergensin. Biraz büyü.. (ruhsal açıdan yani)
Yahu sen olmasan da hatta hiç kimse olmasa bile ben tek başıma ağlamak üzülmek için nedenlere sahibim, ben bir an önce son 3 senemin geçmesini, çevremin, yaşamımın, ortamımın değişmesini istiyorum. Mümkün olucaksa bu evden çıkmak, kafama göre biriyle eve çıkmak, ki üniversitede çalışıcam. Bu yaz çalışcam diyorum, ekşiyen bi surat, oğlum ben senin gibi ps2mi satıp 1 milyara ps3 alamıyorum. Benim babamın hiçbişi işi düzgün gitmiyo, hayatımın en korkunç, en züğürt 2 senesini yaşıyorum ben. Senin derdin benim doğrularımın yanlış olması.. Ya boşverelim oğlum, sen gerçekten burjuvasın, o kadar burjuvasın ki o olduğun şeyin bile farkında değilsin. Ne olduğunu bilmezsin hatta. Tam bi zengin beyni var sende, görüşsüzsün. Babam iş bulamıyo, iş bulsa beğenmiyo, kirayı alamıyoruz, evde kalan para 100 tl. Ben hayatıma ne diyim sence, ben bunları sanal ortam dışında hiçkimseye anlatamam ve çok büyük ihtimalle sen de asla bilmeyeceksin. Damlayla yemek yedim diye alınıyosun, çünkü çocuksun sen. Ben çalışmak zorundayım, istiyorum, dersane taksidimi yatırcam 2 aylık belki de.. Yani umarım.. Lütfen olsun bu ve ben yatırıyım 2 aylık ve hatta mümkün olursa kardeşimin bi aylık taksidini de yatırıyım, vallahi yapıyım bunu. Gitmem Adıyaman'a da. Gitmem Doğuyla Pınarla çıkmam dama, bira içip sarhoş olmam, gerekirse üniversiteye girene kadar bile olmam, hep ineklemeye bile razı olurum ben.
Babam emekli olamıyo benim, çünkü benim ailemin işleri bir kerede olmuyo, hep terslik olmalı. Annem İstanbul'a ilk geldiklerinde birazcık bile olsa çalışmadığı için o kadar pişman ki, ben eşşeğim diyo.. Bence de sanırım.. Hayatta hiçkimseye sırtını dayamayacaksın, eşin bile olsa.. Bak, ben itiraf ediyorum benim babamın iş değişiklikleri, asilikleri yüzünden annem 39 yaşında menapoza girdi. Her kadının başına gelmez bu. Anneme saygı duyuyorum sadece, babama da. Sevmek falan değil hissettiğim, saygı duymak. Ben bi evlattan beklenilen, umulan sevgiyi duyamıyorum sanırım. Pek mutlu olamıyorum, sevgili hergün bana küsecek herhangi bi sebep buluyo ne komik. Bu kadar mı yanlışım var benim, çok hatalıyım sanırım, annemler yapamamışlar beni galiba...
En son sinemaya haziranda gittim sanırım, burcuyu param olmadığından (genellikle..) ya da dersim olduğundan ekiyorum, ve gerçekten bu sevgilimi ekmekten bile çok üzüyo beni, ben söyleyemem ama ona bunu, yani her ikisine..
Yatıyorum ben artık, çok fazla düşündüm bugün, çok fazla sır döktüm ama insan şişiyo ara sıra...